Godzina "W" dla Assange'a

Za każdym razem, kiedy widzimy, że dzieje się krzywda, a mimo to nie podejmujemy żadnych działań, szkolimy nasz charakter, tak aby wobec krzywd pozostawać biernym. Tym samym w końcu zatracamy zdolność do bronienia samych siebie i tych, których kochamy. - Julian Assange

W końcu doszło do tego. Miałem, jak zwykle. nic nie robić – założyłem ten blog i nic nie pisałem, od tamtej pory zmieniło się jednak wiele, ale jedno w szczególności – dziennikarze z całego świata zaczęli podpisywać list poparcia z apelem o uwolnienie Juliana Assange'a . Inicjatywa pojawiła się na przełomie listopada i grudnia 2019. Przyznaję, że nie śledziłem jej zbyt dokładnie, samemu nie będąc dziennikarzem i mając podówczas nadmiar problemów osobistych. Jednak obecnie warunki obiektywne uległy zmianie: dzisiaj, w poniedziałek 24. lutego rozpoczął się proces ekstradycyjny, więc postanowiłem znów zajrzeć na stronę apelu. Co się okazuje? Podpisów z Polski widnieje tyle samo, co w grudniu, czyli trzy. Mniej niż m.in. ze Słowenii, Chorwacji, czy Ukrainy, a znacznie mniej niż z tzw. starych demokracji Zachodu.

Żyjemy w czasach, kiedy wszystkie obozy sceny politycznej stroją się w piórka obrońców demokracji. Spróbuję więc streścić, dlaczego obroną demokracji jest wyrażenie poparcia dla Juliana Assange'a:

O ile demokracja jest władzą ludu, o tyle ten straszny suweren nie może być niedoinformowany w sprawach dla ogółu istotnych. W związku z tym potrzebna jest transparencja (inaczej: jawność, lub głasnost’, jak kto woli), ale jeśli jej z jakichś powodów nie ma, a rzeczywistość obwarowana jest różnymi klauzulami tajności, tajemnicami państwowymi, handlowymi etc., potrzebni są sygnaliści (czyli tzw. whistleblowers), którzy, z kolei – wobec niezdolności mediów głównego nurtu do zapewnienia przejrzystości życia publicznego – potrzebują platformy, na której będą swoje informacje udostępniać. Taką platformą była i jest dla nich instytucja WikiLeaks, której Julian Assange jest wydawcą i redaktorem.

(Ciąg dalszy nastąpi.)